![]() |
| ေဒၚမုန္း (ဦးဖိုးထူး၏ ဇနီး) |
ဦးဖိုးထူး
မန္က်ီးကုန္းဇာတိပဲ။ လယ္က နည္းနည္းေလးပဲ ပါတယ္။ တစ္ဧက ေက်ာ္တယ္။ ယာက (၆) ဧက ရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာတိုးထားတာေတြပါ။ ေတာထုိးထားတာ ႏွစ္ ေပါင္း (၄၀) ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ။ ညီကို (၂) ေယာက္လုပ္ထားတာ။ အခုေတာ့ ဦး ေလး (၁) ေယာက္ပဲ ဆက္လုပ္တာ။ အခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေ၀လြင္ ေဆာက္ထားတဲ့ ဗိုလ္တဲ ေနရာက ပဲစိုက္တဲ့ေနရာ တည့္တည့္ပဲ။ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြရွိတာလည္း မခုတ္ရဲ။
လယ္ေလးက တစ္ႏွစ္ကို စပါး (၈၀) ေလာက္ရတယ္။ အဆင္ေျပတဲ့ႏွစ္ဆိုရင္ (၉၀)ေလာက္အထိ ရတယ္။ ေႏြစပါးပါ လုပ္တာ။ အဲဒါဆိုရင္ စပါး (၁၀၀) ေက်ာ္ေလာက္ အထိ ရတယ္။ ယာေတြမွာေတာ့ ပဲလည္း အသင့္အတင့္၊ ႏွမ္းလည္းရတယ္။ တစ္ႏွစ္ စာဖူလံုေအာင္ ရတယ္။ ကေလးေတြလည္း ေက်ာင္းထားႏိုင္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ သမီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း မုန္႔လုပ္ေရာင္းေနရတယ္။ ဦးေလးဆိုလည္း ဓရံယက္ရတယ္။ အရင္တုန္းက အဲဒါေတြ ဘယ္လုပ္ရလိမ့္ မတုန္း။ မိသားစုက (၆) ေယာက္ရွိတယ္။ အခုေက်ာင္းတစ္ေယာက္ပဲ ထားႏိုင္ေတာ့တယ္။ က်န္တာေတြ အကုန္ထြက္ေပါ့။ အိမ္ ေထာင္က်တဲ့သူလည္း က်ကုန္ၿပီ။
သစ္ေတာက ဦးသိန္းဟန္က ကိုယ္တိုင္မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေန႔စားသမားေတြကို ေျပာခိုင္းတာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ တဲ (၃) (၄) ရက္အတြင္း ေ႐ႊ႕ရင္ေ႐ႊ႕၊ မေ႐ႊ႕ရင္ မီး႐ိႈ႕ခံရမလား။ အဖ်က္ခံရမလားပဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ္လည္း အျပစ္လြတ္ေအာင္ဆိုၿပီး ဖ်က္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီ ကတည္းက ျပန္ကို မေဆာက္ႏုိင္ေတာ့တာ။ ဦးကုလားႀကီးတုိ႔နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ လယ္ေတြ ျပန္ရခ်င္လုိ႔ လုိက္တာ။ ကုန္းဖုိးေတြလည္း မရ။ လယ္ကလည္း တန္ရာတန္ေၾကးမဟုတ္။
