ေ႐ႊဥဩ
လယာဥ္သာကို စီးကာရယ္
“ဆုံးအံ့ႏုိင္ဘြယ္ရာ မထင္ရေသာ အာအာသ တခြင္ဝယ္ အနတကၠမွ် မကေသာ ၾကယ္တို႔သည္ ျပန္႔ႀကဲလ်က္ တလက္လက္ တဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ပေနၾကေပသည္။ ဝါဂြမ္းဆိုင္ႀကီးမ်ားလို ဆြတ္ျဖဴ အိစက္လ်က္ ရွိေပေသာ တိမ္တိုက္ႀကီးမ်ားသည္လည္း တအိအိေ႐ြ႕လ်ားလ်က္ ရွိေနၾကေပသည္။ လယာဥ္သာမူကား တိမ္တိုက္ႏွင့္ တိမ္ေတာင္မ်ား အၾကားတြင္ ျဖတ္ကာသန္းကာႏွင့္ မည္သည့္ကပ္ကမၻာၾကေတာ့မွပင္ ဆုံးလိမ့္မည္ မသိရေသာ ၎၏ခရီးကို အိေႁႏၵမ်ပက္ ခုတ္ေမာင္းလ်က္ ရွိေလသည္…”
ထိုမွ်အထိသာ အစခ်ီႏိုင္လ်က္ ေရွ႕သို႔မူကား သူသည္ဆက္၍ မရေတာ့ေခ်။ သူ၏ ဦးေခါင္းအတြင္း၌ ေနာက္က်ိကာ အေတြ႕အေခၚႏွင့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားသည္ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ျဖစ္လာေလသည္။
သူသည္ လက္ဝယ္မွ ကေလာင္တန္ကိုကား မခ်ေခ်။ ၿမဲၿမဲၿမံၿမံ ဆုပ္ကိုင္၍ ထားသည္။ ဦးေခါင္းသည္ ျပန္လည္တည္ၿငိမ္၍ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားလည္း ၾကည္လင္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ အလစ္မေပးဘဲ ဆက္၍ တြန္းရန္ အားခဲ့ေစာင့္ဆိုင္းလ်က္ ရွိေပသည္။
