ကတီၱပါ ကန္႔လန္႔ကာ

ပြဲဦး ကရန္ ခုနစ္ သံခ်ီကို ဆြယ္... ဆိုတဲ့ သီခ်င္း ကို အမယ္ ၾကီး  ေကာင္း ေကာင္း ၾကား ခဲ့ ဖူးတယ္။

အသက္ ၇၀ မေက်ာ္ခင္ အပ်ဳိေပါက္ ဘ၀ ကတည္းက ၾကားခဲ့ ဖူးတာ။ ေရွးတုန္း ကေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းကို ပြဲမထြက္ ခင္ ည ၉ နာရီ ထိုးခါနီး မွာ ဇာတ္စင္က ေလာ္စပီကာ ႀကီးေတြ ဆီကေန ၾကားရ တာရယ္။ ေခတ္နဲ႔ တြက္ရင္ လွည္းေခတ္ ေပါ့။ ခုလို တ႐ုတ္ ဆိုင္ကယ္ ေခတ္၊ ဂြင္ေဒါင္း ေထာ္လာ ဂ်ီေခတ္ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ရြာ ကိုယ့္ရြာ ဘုရားပြဲ ေတြမွာ ထည့္တဲ့ ဇာတ္ေတြကို လွည္းတန္း ႀကီးေတြနဲ႔ သြားၾကည့္ ၾကရတာ။ ရြာအနီး အေ၀း ဇာတ္ အေကာင္း အညံ့ ခ်ိန္ၿပီး ေနမ၀င္ ခင္က သြားၾကသလို ေန၀င္ၿပီးမွ သြားၾက ရတာလည္း ရွိတယ္။ လည္ပင္း သိမ္ ဖင္ပိုင္း ႀကီး ေျမအိုး ေရဘူး ႀကီးေတြထဲ ေသာက္ေရထည့္၊ ထမင္း ဟင္းေတြ ဒန္အိုး ႀကီးေတြထဲ ခူးခပ္ ထည့္ ၿပီး ေတာ့ကို သြားၾကည့္ ခဲ့ၾက ရတာ။

လွည္း၀ိုင္း ႀကီးေတြက အႀကီးႀကီး ေတြ၊ ေစာေစာ ေရာက္မွ လွည္းထိုး ရတာ ဇာတ္ခံုနဲ႔ နီးတယ္။ ဇာတ္စင္ ေရွ႕တည့္ တည့္ ေျမႀကီးမွာ ဖ်ာစုတ္၊ ပုတ္စုတ္ ေတြ ခင္း ထားတဲ့ ေျမ၀ိုင္း၊ ၿပီးမွ တစ္ ထြာ ေလာက္ျမင့္ တဲ့ ၀ါးကြပ္ ပ်စ္ ၀ိုင္း၊ အဲဒီေနာက္ ကမွ အနိမ့္ အျမင့္ အလိုက္ ခုတင္ ေတြ၊ အဲဒီ ခုတင္ေတြ ေနာက္ ကမွ လွည္း၀ိုင္း က ကပ္ထိုး ရတာ။ ေနာက္မ်ား က်လို႔ ကေတာ့ ဇာတ္ခံု ေပၚက မင္းသမီး မင္းသား ေတြကို မႈန္မႈန္ပဲ ျမင္ၾက ရတယ္။

အဲဒီတုန္း ကေတာ့ ပခုကၠဴ ၿမိဳ႕ခံ ဇာတ္ေတြ ထဲက  ေရႊမန္း ေအာင္၀င္းပဲ ခဏ ခဏ ၾကည့္ရတာ။ တျခား ရြာႀကီး ေတြက ထည့္တဲ့ ေရႊနန္းတင္ တို႔လို မံုရြာ ဇာတ္၊ မႏၲေလး ဇာတ္ႀကီး ေတြကိုေတာ့ ႀကိဳး ၾကား ႀကိဳးၾကား မွ ၾကည့္ၾက ရတာ ေပါ့။ ဇာတ္ႀကီး ေတြ ဆိုေတာ့ အိမ္ေျခ မ်ားတဲ့ ရြာႀကီး ေတြမွ ထည့္ႏိုင္ တာ ကလား၊ အဲဒီ ဇာတ္ေတြ မ်ား ပါလို႔ ကေတာ့ ေနမ၀င္ခင္ ေရာက္ေအာင္ သြားႏိုင္ရင္ သြား၊ မသြား ႏိုင္လို႔ ကေတာ့ လွည္း၀ိုင္း ေနာက္ၿမီး ကေန ဇာတ္သမီး ဇာတ္သားကို ႐ုပ္ေသး ႐ုပ္ေလာက္ ပဲျမင္ ရတယ္။

ဦးကုလား၏ သမုိင္းဒႆန

'သမုိင္းဆိုသည္မွာ လူ႔ေလာကႀကီး၏ ရာဇဝတ္မႈမ်ား၊ မုိက္မဲမႈမ်ားႏွင့္ ၾကမၼာၿဂိဳလ္ဆိုးတို႔ကို မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ မွတ္ပုံတင္စာ ရင္းႀကီးသာျဖစ္သည္' ဟု သမုိင္းဆရာႀကီး အက္ဒြပ္ဂစ္ဘြန္းက ေလွာင္ေျပာင္အ႐ြ႕တိုက္၍ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။

အဂၤလိပ္သမုိင္းဆရာႀကီး ဂစ္ဘြန္း (၁၇၃၇- ၁၇၉၄) သည္ အေမရိကန္ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ျဖစ္သည့္ အခ်ိန္တြင္ အသက္ ၃၈ ႏွစ္ ႐ွိၿပီး၊ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ျဖစ္သည့္အခ်ိန္တြင္ အသက္ ၅၂ ႏွစ္ ႐ွိေနၿပီ။ ဂစ္ဘြန္းသည္ ၾသစထရီးယား ထီးနန္းဆက္ခံေရး စစ္ပြဲကိုလည္းေကာင္း၊ အဂၤလိပ္ႏွင့္ စပိန္တို႔၏ ေရေၾကာင္း အင္အားၿပိဳင္ပြဲကိုလည္းေကာင္း၊ ၇ ႏွစ္ စစ္ပြဲ ၁၇၅၉- ၁၇၆၃ ကိုလည္း ေကာင္း၊ အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲ (၁၇၇၅- ၁၇၈၃) ႏွင့္ ျပင္သစ္ျပည္တြင္းစစ္ပြဲ (၁၇၉၂) ကိုလည္းေကာင္း ျမင္သြားခဲ့ရသည္။

သူ႔တစ္သက္တာတြင္ စစ္ပြဲမ်ား၊ အာဏာလုပြဲမ်ား၊ ေသြးေခ်ာင္းစီးမႈမ်ားကို ေတြ႕ခဲ့ရသည့္ သမုိင္းဆရာ ဂစ္ဘြန္းသည္ "ေရာမလက္ နက္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ၿပိဳကြဲပ်က္စီးျခင္း" ဆိုသည့္ က်မ္းႀကီးကို ေရးရန္ ေရာမသမိုင္းကို ေလ့လာလိုက္သည့္အခါတြင္လည္း အလား တူ ေသြးေခ်ာင္းစီးမႈမ်ား၊ အာဏာလုပြဲမ်ား၊ စစ္ပြဲမ်ားကို ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ေရာမသမုိင္းတြင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ေလလံပစ္သည့္ ပေရ တိုရီယန္း အေစာင့္တပ္မ်ားအေၾကာင္းကို သူေတြ႕သည္။ လင္ႀကီးကို သတ္၍ လင္ငယ္ကို နန္းတင္ေသာ မိဖုရား၊ သစၥာမဲ့ေသာ စစ္သူႀကီး၊ တူသားေနာင္မယ္တို႔ကို ရာထူးခန္႔ေသာ မူးမတ္ေသနာပတိမ်ား၊ အက်င့္ပ်က္၍ လာဘ္စားေသာ မင္းမႈထမ္း၊ ေသရာ ယစ္မူးေသာ ဘုရင္ စသည့္ ေရာမလက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး၏ ရာဇဝင္ ဇာတ္ေဆာင္မ်ားကို သူေတြ႕ျမင္ခဲ့သည္။

ယင္းတုိ႔ကိုၾကည့္၍ ဂစ္ဘြန္းက သမုိင္းဆိုသည္မွာ ရာဇဝတ္မႈတို႔ကို စာရင္းတင္ထားသည့္ မွတ္ပုံတင္စာရင္းဟု ေခၚျခင္းျဖစ္ဟန္ တူသည္။

ျပင္သစ္ဧကရာဇ္ဘုရင္ နပိုလီယန္က "သမိုင္းဆိုသည္မွာ အမ်ားသေဘာတူထားသည့္ ပုံျပင္ျဖစ္သည္" ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။

ဖူကူးယားမားစာတမ္းႏွင့္ ေခတ္သစ္ဆန္းခ်ိန္

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ေႏြရာသီက အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွ ထုတ္ေဝသည့္ လူသိလည္းနည္း၊ ေစာင္ေရလည္း နည္းေသာ 'အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြား' ဆိုသည့္ စာေစာင္တစ္ခုတြင္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ပါလာခဲ့သည္။ ထိုေဆာင္းပါးကို အေၾကာင္းျပ၍ ကမၻာအႏွံ႔ အသိ ပညာ႐ွင္မ်ားၾကားတြင္ ျငင္းခုံေဆြးေႏြးမႈမ်ား အေတာမသတ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ျငင္းခုံသူမ်ားထဲတြင္ ႏုိင္ငံေရး သိပၸံပညာ႐ွင္၊ သမုိင္းပညာ႐ွင္၊ တကၠပါေမာကၡ၊ သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအႀကီးအကဲ၊ စာတမ္းေရးသူ၊ အယ္ ဒီတာ စသူတို႔ ပါဝင္ၾကသည္။ သူတို႔အထဲတြင္ ၿဗိတိသွ်ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း မာဂရက္သက္ခ်ာ၊ အယ္ဒီတာ အားဗင္းခရစၥေတာလ္၊ ေဝါလမ္းမဂ်ာနယ္၊ ေန႐ွင္းတသင္းစာ စသည္တို႔မွ အယ္ဒီတာမ်ားလည္း ပါၾကသည္။ သူ႔စစ္တမ္းကို လက္ယာဝါဒ႐ႉေထာင့္မွလည္း ဆန္႔က်င္တုိက္ခိုက္ၾကသည္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုတြင္လည္း သူ႔ကို ဝိုင္းတိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ဥေရာပတြင္လည္း သူ႔စာတမ္း ကို ဝိုင္းဝန္းကန္႔ကြက္ ေရးသားၾကသည္။ အာ႐ွ (ဂ်ပန္ျပည္) တြင္လည္း သူ႔စာတမ္းကို ေဝဖန္ၾကသည္။

ထိုစာတမ္းပါသည့္ စာေစာင္သည္ ခ်က္ခ်င္းကုန္သြားကာ ေရာင္းမေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ မၾကာမီအတြင္းတြင္ ထိုစာတမ္းကို ဂ်ပန္၊ အီတလီ၊ ဒိန္းမတ္၊ ဂ်ာမန္၊ ျပင္သစ္ စသည့္ ဘာသာမ်ားသုိ႔ ျပန္ဆိုခဲ့ၾကသည္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္က ထိုစာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ အခ်က္အလက္မ်ား၊ အယူအဆမ်ားသည္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြႈ္ တကယ္ျဖစ္ပ်က္လာခဲ့ သည့္အခါ၌ အားလုံး တအံ့တၾသ ျဖစ္ကုန္ၾကရသည္။

သူ႔စာတမ္းကို ဝိုင္းဝန္း တိုက္ခိုက္ၾကသည့္ အခါတြင္ စာတမ္းေရးသူကလည္း သူ႔စာတမ္းကို ျပန္၍ ကာကြယ္သည္။ ထိုျငင္းခုံမႈ သည္ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ အႀကီးက်ယ္ဆုံး၊ အက်ယ္ေလာင္ဆုံး၊ အဆူညံဆုံးေသာ အသိပညာဆိုင္ရာ ျငင္းခုံမႈ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾက သည္။

စစ္- ၿငိမ္းသံသရာ

ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ 'သမုိင္းကိုေလ့လာျခင္း' ဆိုသည့္ သမုိင္းက်မ္းႀကီးတစ္ေစာင္ ေပၚထြက္ခဲ့သည္။ ပထမသုတ္အျဖစ္ အတြဲ သုံးတြဲကို ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။ ဒုတိယအသုတ္အျဖစ္ အတြဲ သုံးတြဲကို ၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။ တတိယ အသုတ္အျဖစ္ အတြဲ ေလးတြဲ (အတြဲ ၇ မွ၊ အတြဲ ၁၀) ကို ၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ အၿပီးသတ္ထုတ္ေဝခဲ့သည္။ ပထမတြဲႏွင့္ ေနာက္ဆုံးတြဲ ထုတ္ေဝခဲ့သည့္ ကာလသည္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကြာျခားသည္။

အတြဲ ဆယ္တြဲ႐ွိ ထိုၾကမ္းႀကီးသည္ စာမ်က္ႏွာေပါင္း ၆,၂၉၀၊ စာလုံးေရ ၃,၁၅၀,၀၀၀ ခန္႔ႏွင့္ အၫႊန္း စာရင္း ၁၉,၀၀၀ ႐ွိၿပီး အၫႊန္း စာမ်က္ႏွာခ်ည္း ၃၃၂ မ်က္ႏွာ႐ွိသည္။

ထို 'သမုိင္းကို ေလ့လာျခင္း' က်မ္းႀကီးကို ျပဳစုသူမွာ ၿဗိတိသွ်သမုိင္းဆရာႀကီး ပါေမာကၡ အာႏိုး တြိဳင္ဘီျဖစ္သည္။ သူ႔သမိုင္းက်မ္းကို မတ္ဝါဒသမားမ်ား၊ လက္ဝဲဝါဒကို လက္ခံၾကသည့္ သမုိင္းဆရာမ်ားက ေဝဖန္တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ လစ္ဘရယ္ ဒီမိုကေရစီဝါဒကို လက္ခံသည့္ သမုိင္းဆရာမ်ားကလည္း ေဝဖန္တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ဗရင္ဂ်ီ ဘာသာဝင္ သမုိင္းဆရာမ်ားက လက္ခံခဲ့ ၾကၿပီး အခ်ဳိ႕ေသာ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ သမိုင္းဆရာမ်ားကလည္း ေဝဖန္တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။

တြိဳင္ဘီသည္ သမုိင္းကို ၾကည့္ျမင္ရာတြင္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုလည္း အေရးမထား။ သူ႔အဖို႔ ေနဘူခက္ေနဇာႏွင့္ နပိုလီယန္၊ ႐ွာလမိန္း ႏွင့္ ႐ွီဟြန္တီ၊ အက္လက္ဇႁႏၵႏွင့္ အေနာ္ရထာ၊ ဟန္နီေဘာႏွင့္ ဟီ႐ိုဟီတို၊ လက္ကြန္းႏွင့္ လီနင္၊ ပီတာဘုရင္ႏွင့္ ပုတ္ရဟန္းမင္း ႀကီးစသည့္ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ သမိုင္းက ေလ့လာရမည့္ ယူနစ္မ်ား မဟုတ္။

တန္ေဆာင္မုန္းလ (ၾကက္တၱိကာနကၡပဲြသဘင္ႏွင့္ မယ္ဇလီဖူးသုပ္) ၂

နကၡပဲြလွည့္လည္ျခင္း

ေနာက္တေန႔ျဖစ္ေသာ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ အဖိတ္ေန႔ညတြင္ နကၡပူေဇာ္ပဲြလွည့္လည္ျခင္းကို ျပဳလုပ္ၾက သည္၊ ထုိနကၡပဲြလွည့္ လည္ရာတြင္ ၿဂိဳလ္မ်ား၊ နတ္မ်ား၊ ေဆးအင္းလက္ဖဲြ႔တို႔ပါသည္၊ နတ္ပဲြသက္သက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားနွင့္ ရဟန္းသံဃာမ်ား မပါ၊ သုိ႔ေသာ္ ကိုရင္ႀကီးဦးေဆာင္ ျပဳလုပ္ေသာ ပဲြျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ကုိယ္တိုင္ပါ၀င္ လွည့္လည္သည္ နကၡပဲြလွည့္လည္ရာတြင္၊ ေဆးမင္ ႏႈိးၾကမည့္သူမ်ား၊ သိဒၶိတင္ၾကမည့္ အစ္ကုိကာလသားတို႔သည္ မိမိတို႔ယူေဆာင္လာေသာ ေဆးမင္ပန္း နံသာတုိ႔ကို ကိုင္၍ သိကၡာေတာ္ရ မေထရ္ေတာ္ႀကီးမ်ားလုိ အစီအစဥ္အတိုင္း လွည့္လည္လာၾကရသည္၊ ပုစၦာန္းသည္ (နတ္ကေတာ္) တုိ႔ကား ငွက္ေပ်ာပဲြ အုန္းပဲြ၊ အေမြးနံ႔သာ ပန္း ဆီမီးမ်ား၊ အတီး အမႈတ္ အကအခုန္မ်ားျမင့္ ေနာက္မွလုိက္ၾကရသည္။

မိန္းမပ်ဳိတုိ႔သည္ကား မေန႔ညက ရလာေသာ မဲဇလီဖူးမ်ားကုိ အေျခာက္လွမ္းဘုိ႔ အနည္းငယ္ ခ်န္၍၊ အက်န္ကို မိမိတို႔႐ွာေဖြ ခူးယူထားေသာ မဲဇလီဖူးမ်ားျဖင့္ ေရာၿပီး မဲဇလီဖူးသုပ္လုပ္သည္။ မဲဇလီဖူးသုပ္ကို ဖက္စိမ္းျဖင့္ အထုပ္ထုပ္၍ တခ်ဳိ႕ကို ဘုရားလႉ၏၊ တခ်ဳိ႕ကို သက္ႀကီး႐ြယ္အုိတုိ႔ထံ ပုိ႔၏။ တခ်ဳိ႕ကုိ နကၡပဲြသုိ႔ လွည့္လည္ လာေသာ အကုိကာလသားတို႔ကို ပစ္ေပါက္ရန္ သိမ္းထား ၾကသည္၊ အိမ္အေပၚထပ္ရွိ ပိတ္ထားေသာ ျပတင္း ေပါက္ (သုိ႔မဟုတ္) အိမ္ေ႐ွ႕ပုဏၰားကြယ္တြင္ ပန္းကန္၊ လင္ပန္းတြင္ အသင့္ ထည့္ထား၏၊ ထုိ႔ေနာက္ မိမိကိုယ္ ကို အလွပဆုံးျဖစ္ေအာင္ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး အသင့္ေစာင့္ေနသည္။ နကၡပဲြလွည့္လာသည္ႏွင့္ မိမိပစ္ေပါက္လုိေသာ အကိုကာလသား ျပတင္းေပါက္ေ႐ွ႕တဲ့တဲ့ ေရာက္သည္ႏွင့္ ျဗဳန္းကနဲ လူလုံးျပ၍ မဲဇလီဖူးထုပ္နွင့္ ပစ္ေပါက္ လုိက္ၾကရသည္၊ (ဤသုိ႔ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ အဘိပါရကစစ္သူႀကီးကေတာ္ ဥမၼာဒႏၱီက သိ၀ိမင္းႀကီးအား တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္ ေန႔တြင္ ေလသာျပတင္းေပါက္ ျဗဳန္းကနဲ ထြက္လာၿပီး မဲဇလီပန္းျဖင့္ ေပါက္လုိက္ ေသာေၾကာင့္ ဥမၼာႏၱီကို အ႐ူးအမူးစဲြလန္း ခဲ့သည္ကုိ အတုယူ၍ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆၾကသည္။)

ေညာင္သာယာ႐ြာ မိန္းမပ်ဳိတုိ႔သည္ ဤထုံးစံအတိုင္း နကၡပဲြသဘင္တြင္ လွည့္လည္လာေသာ မိမိခ်စ္ေနသူ အကုိကာလသားကို မိမိျပစ္ေပါက္လုိက္ေသာ မဲဇလီဖူးသုပ္ ထိမွန္သြားလွ်င္ မိမိကုိအ႐ူး အမူးစဲြမက္လာသည္၊ မစြန္႔ပစ္ႏိုင္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္၊ သုိ႔ ေသာ္ ထိသြားေသာကာလသားက မိမိအား ထိမွန္ေအာင္ တန္ျပန္ ျပစ္ေပါက္ျခင္းခံရလ်င္ ဘာမွမျဖစ္ဟု ယုံၾကည္ထားၾကသည္။

နရသီဟပေတ့မင္း၏ ဟင္းခ်က္မ်ား၊ ေခ်ာင္ဆက္စကူး၏ ႐ွပ္အကႌ်မ်ားႏွင့္၊ အီမယ္လ္ဒါမားကို႔စ္ ေလဒီ႐ႉးမ်ား

ေတာ္စတြိဳင္း၏ စစ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဝတၳဳထဲတြင္ အခန္းတစ္ခန္းပါသည္။ ထိုအခန္းတြင္ (အဓိကဇာတ္ေဆာင္) ပီယာသည္ ေမာ္စ ကိုၿမိဳ႕ႀကီး မီးေလာင္ေနစဥ္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို မီးထဲမွကယ္ရင္း ျပင္သစ္တို႔၏ အက်ဥ္းသားအျဖစ္ အဖမ္းခံခဲ့ရသည္။

ျပင္သစ္တို႔၏ လက္တြင္ အဖမ္းခံရစဥ္ ပီယာသည္ ႀကီးစြာေသာ ဆင္းရဲဒုကၡႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရသည္။ လူတစ္ေယာက္ အဆုံးစြန္ ခံႏိုင္ ေသာ ဒုကၡဆင္းရဲမ်ားကို ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ရာတြင္ မိမိက်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္ျခင္း၊ ကိုယ္ခႏၶာ ေတာင့္တင္းႀကံ႕ခိုင္ျခင္းႏွင့္ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲဒုကၡသည္ မည္သည့္အခ်ိန္က စတင္ခဲ့သည္ဟု မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္းမသိမသာ ေပၚေပါက္ လာခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ပီယာသည္ သူေ႐ွာက္ရွိ ႀကဳံေတြ႕ေနရေသာ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ကို ဝမ္းသာ႐ႊင္လန္းစြာ လက္ခံႏိုင္ခဲ့သည္။ အထို အခါက်မွပင္ သူအပတ္တကုတ္ ႐ွာေဖြခဲ့ေသာ စိတ္၏ ၿငိမ္သက္ျခင္းႏွင့္ စိတ္၏ ခ်မ္းေျမ႕ျခင္းတို႔ကို ရ႐ွိခဲ့သည္။

ယခင္က ပီယာသည္ စိတၱပႆဒၶိဟု ဆိုၾကေသာ စိတ္၏ ၾကည္လင္ခ်မ္းေျမ႕မႈႏွင့္ အတြင္းအဇၩတၱသႏၱာန္၏ ညီၫြတ္ျခင္းကို နည္း လမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႐ွာေဖြခဲ့ဖူးသည္။ အေသာက္အစား အေပ်ာ္အပါးတို႔ကို ခံစားခဲ့ဖူးသည္။ လိုေလေသးမ႐ွိ ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာတို႔ကို ခံစားခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ရာတြင္ စိတ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ႐ွာ၍မေတြ႕။

သူသည္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ဖူးသည္။ ပရဟိတ လုပ္ငန္းမ်ားကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ဖူးသည္။ ညီအစ္ ကိုေတာ္ ဂိုဏ္း၏ တရားမ်ားတြင္ သက္ဝင္ယုံၾကည္ခဲ့ဖူးသည္။ သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ျဖင့္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ျပခဲ့ဖူးသည္။ သူရဲေကာင္း ဆန္ဆန္ျဖင့္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ျပခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ရာတြင္ စိတ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ႐ွာမေတြ႕။

သူသည္ ႏုနယ္ပ်ဳိျမစ္သည့္ နာတာ႐ွာကို စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ျဖင့္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေက်ာင္းေဆာက္ျခင္း၊ လူအို႐ုံေဆာက္လုပ္လႉ ဒါန္းျခင္း၊ ေျမကြ်န္မ်ားကို ကြ်န္အျဖစ္မွ ကင္းလႊတ္ခြင့္ေပးျခင္းကို ႐ွာေဖြခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႐ွာေဖြေနေသာ စိတ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္း ျခင္းကို မေတြ႕။

အီႏိုလာေဂး၊ မိုးစက္ပြင့္ျဖဴျဖဴ ဟီ႐ီု႐ွီးမား ညခ်မ္း

'အီႏိုလာေဂး' ဟူေသာ အမည္သည္ ထိုေန႔မနက္က စူပါဖို႔ထရက္ေလယာဥ္ႀကီးကို ေမာင္းႏွင္လာသည့္ ေလယာဥ္မႉး၏ အေမ့နာ မည္ျဖစ္သည္။ ေလယဥ္မႉးဗိုလ္ႀကီး ဝါးဖီးတစ္ဗက္က သူ႔ေလယာဥ္ကို သူ႔မိခင္နာမည္ ေပးထားျခင္းသည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၆ ရက္ေန႔ မနက္တြင္ အေမရိကန္ ေလတပ္မွ ေလယာဥ္တစ္စင္းျဖစ္သည့္ 'အီႏိုလာေဂး' သည္ ဂ်ပန္ျပည္ ဟီ႐ို႐ွီးမားၿမိဳ႕ႀကီးကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနသည့္ ျမစ္မ်ားကို အေ႐ွ႕အေနာက္သုိ႔ ေက်ာ္၍ ပ်ံသန္႔လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၈ နာရီ ၁၅ မီနစ္အခ်ိန္တြင္ ဝမ္းဗိုက္မွ အခန္းတစ္ခန္းကို ဖြင့္လိုက္သည္။ အခန္းထဲမွ ဗုံးတစ္ဗုံးသည္ ဟီ႐ို႐ွီးမားၿမိဳ႕ႀကီးေပၚသုိ႔ က်လာခဲ့သည္။

 

အီႏိုလာေဂးသည္ ဗုံးကိုျဖဳတ္ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ေလယာဥ္မႉး ဗိုလ္မႉးႀကီး ဝါးဖီးတစ္ဗက္က ေလယာဥ္ကို အျမင့္သို႔ ပ်တက္လာခဲ့ သည္။ ဘာမွ် မၾကာလိုက္။ စကၠန္႔ ၆၀ မျပည့္မွီမွာပင္ ေတာက္ပေသာ ဟီ႐ို႐ွီးမားမနက္ခင္းတြင္ ေနလုံးႀကီး ေပါက္ကြဲသြားသကဲ့သို႔ ပင္ ဝမ္းလွ်ပ္ျဖဴေဖႊးေသာ အလင္းေရာင္ႀကီးတစ္ခု ျပက္လိုက္သည္ကို ျမင္ရသည္။

 

အလင္းေရာင္က ျပင္းထန္စူး႐ွလြန္းသျဖင့္ အီႏိုလာေဂး စူပါဖို႔တရက္ ေလယာဥ္ႀကီးေပၚတြင္ လိုက္လာသည့္ ေလယာဥ္အဖြဲ႕သား အားလုံးသည္ ေနကာမ်က္မွန္ေတြ တပ္ထားသည့္တိုင္ မ်က္လုံးေတြ ျပာေဝကာ ၾကက္မ်က္သင့္သကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။

 

စကၠန္႔အတန္ၾကာတြင္ ဗုံးေပါက္ကြဲမႈ၏ တုန္ခါမႈသည္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ အကြာတြင္ ပ်ံသန္းေနသည့္ အီႏိုလာေဂးဆီသုိ႔ ေရာက္လာ ကာ ေအာက္မွ ေလယာဥ္ပစ္အေျမာင့္ ပစ္လိုက္သကဲ့သို႔ တုန္ခါလႈပ္ရမ္းသြားသည္။ တြဲဖက္လာေသာ ေလယဥ္မႉးျဖစ္သည့္ ဗိုလ္ႀကီး ေရာဗက္လူဝီသည္ ေအာက္သုိ႔ ငုံ႔ၾကည့္ကာ 'ဘုရားေရ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာေတြ လုပ္မိသလဲ မသိဘူး' ဟု ေယာင္၍ ေအာ္သည္။

 

အမွန္ကေတာ့ သူတို႔သည္ ဘာမွ် ထူးထူးဆန္းဆန္း မလုပ္ခဲ့ၾကပါ။ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း ဗုံးတစ္လုံး ႀကဲခ်ခဲ့ၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

သို႔ရာတြင္ သူတို႔ႀကဲခ်ခဲ့ေသာ ဗုံးသည္ ကမၻာတြင္ ပထမဆုံးေသာ အဏုျမဴဗုံးျဖစ္သည္။

 

သတင္းစာဆရာ ဂြ်န္ဟာဆီက 'ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံး ျဖဴေဖြးဝင္းလွ်ပ္ေသာ အလင္းေရာင္ႀကီးတစ္ခ်က္ ျပက္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဟီ ႐ို႐ွီးမားၿမိဳ႕ႀကီးသည္ စကၠဴခ်ပ္ကေလး တစ္ခ်ပ္လို ျပားခ်ပ္ေလာင္ကြ်မ္းသြားေစခဲ့ေလၿပီ' ဟု သူ၏ နာမည္ေက်ာ္ 'ဟီ႐ို႐ွီးမား' စားအုပ္တြင္ ေရးခဲ့သည္။

ခရမ္းလြန္ေႏြဦး အက္ဆစ္မိုးႏွင့္ ႏ်ဴကလီးယားေဆာင္း

သာစြ၊ ဆီးေႂကြႏွင္းခဲ၊ သာလြန္ကဲ၍၊ ရဲရဲ မိုးေလ၊ ဖဂၢဳဏႏွင့္ ျပည့္ပအညီ၊ မိန္ရာသီဟု….။ 

လူးတားဆရာ ဦးေအာင္ႀကီးက ေႏြကို ထိုသုိ႔ဖြဲ႕ခဲ့သည္။ 

 

ေသနဂၤါမည္၊ နတ္စည္ေဆာ္ထံလႈိင္လို႔ေလး၊ သြန္းမည့္႐ုပ္ပုံ၊ ပဇၨဳန္ဆင္၊ သင္တိုင္းငယ္ႏွင့္ေလး၊ မိလႅာရီ ဆိုင္းျပန္ၿပီ၊ ျပာရီအုံ႔မႈိင္းေဝ လို႔ေမွာင္၊ အာကာေဘာင္ ဂဠန္ေတာင္ခ်ိန္ပါလို႔ ပန္းတိမ္လိပ္ေရာင္…။

 

ႏွင္းယြန္းခါေဟမန္၊ ေလျပန္သြင္းလႈံ ညင္းညံညံ၊ တိမ္ယံကြန္႔ဆိုင္း၊ အိုေလေမွ်ာ္တိုင္း၊ မႈိင္းမႈိင္းေပ…။

ျပည္စည္မင္းသားက ေဆာင္းကို ထိုသို႔ဖြဲ႕သည္။

 

ဆီသည္ ႐ြာစား ဦးေအာင္ႀကီး၊ ျမဝတီမင္းႀကီးႏွင့္ ျပင္စည္မင္းသားတို႔ သုံးဦးစလုံးသည္ ၁၉ ရာစုႏွစ္က ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ ျမန္မာက ဗ်ာ ဆရာႀကီးမ်ား၊ ျမန္မာေတးဖြဲ႕ စာဆိုႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

 

သူတို႔ေတြတုန္းကေတာ့ ရာသီကိုဖြဲ႕သည့္ အဖြဲ႕မ်ားသည္ အလွေဗဒ သက္သက္၊ အလကၤာအဖြဲ႕ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ ဆန္းစေႏြကို ဆန္းေႏြဦး၊ မိုးကို အသူရာ၏ စစ္ေသနဂၤဗ်ဴဟာ။ ႏွင္းယြန္းေဟမန္ေဆာင္းကို မႈိင္းမႈိင္းေဝေဆာင္း။ ထိုစကားလုံးမ်ား သည္ အလွေဗဒသေဘာကို ေဖၚျပေနသည့္ စကားလုံးမ်ားျဖစ္သည္။ အလကၤာသေဘာကို ရည္ၫႊန္းထားေသာ စကားလုံးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ အတၱေဗဒကို ေဖာ္က်ဴးထားေသာ စကားလုံးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။

 

ယခုႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္ ကုန္ခါနီး၊ စက္မႈ သိပၸံေတာ္လွန္ေရးက အ႐ွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ခ်ီတက္ေနစဥ္တြင္မူ ဥတုသုံးလီကို ဆိုၫႊန္းသည့္ စကားလုံးမ်ားသည္ အလွေဗဒသက္သက္၊ အလကၤာသက္သက္၊ အတၱေဗဒသက္သက္မွ်သာမကေတာ့ဘဲ သိပၸံပညာသေဘာကို လည္း ေဆာင္လာခဲ့သည္။

ပိုက္ဆံရတဲ့ စာေရးနည္း

မြန္းလြဲ ၂ နာရီေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကုန္သည္လမ္းရွိ စာေပဗိမာန္ ေရွ႕ တြင္ ကြ်န္ေတာ့ တကၠစီ ကားေလးကို ရပ္နား ေလ့ရွိသည္။

အေၾကာင္းမွာ ထိုေနရာသည္ ေနရိပ္သည္။ ဘ၀တူ စာေပလုပ္သားမ်ား အ၀င္အ ထြက္ ရွိျခင္းေၾကာင့္ အသိမ်ားႏွင့္လည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစာေပလုပ္သား စာ ေရးဆရာ တို႔သည္ ကြ်န္ေတာ္၏ တကၠစီကို ငွားစီးလိမ့္မည္ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကိုကား မထား ႏိုင္ ပါေလ။

ထီးထမ္း လမ္းေလွ်ာက္ဆိုေသာ စကားမွာ ဤလူတန္းစားမွာ အေ၀းကပင္ ျမင္ႏိုင္ ေသာ လူမ်ားျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အ၀တ္အဆင္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းမ်ားႏွင့္ သာ ျဖစ္တတ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ထီးထမ္း လမ္းေလွ်ာက္ဆုိေသာ္လည္း ထီးကိုင္ ေဆာင္ႏိုင္သူမွာ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းပါးလွပါသည္။ အကယ္၍ ထီးေကာင္ေဆာင္လာသည္ကို ေတြ႔မည္ဆိုလွ်င္လည္း ေခါက္မရေသာ ထီးကိုသာလွ်င္ ကိုင္ထားသည္ကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဤစာေပ ဗိမာန္ေရွ႕တြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဤလူတန္းစားမ်ားက ကားငွားစီးလိမ့္မည္ ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုကား ထား၍ မရပါေလ။ သို႔ေသာ္ အရိပ္ခိုရသည္။ သိကြၽမ္းသူမ်ားႏွင့္ စကားေျပာရသည္။ တစ္ဖန္ စာေပဗိမာန္ စာအုပ္ဆိုင္တြင္းသို႔ ၀င္၍ ျပသထားေသာ စာအုပ္မ်ားကို ခဏ တစ္ျဖဳတ္ ကိုင္ယူ၍ ဖတ္႐ႈ ခြင့္ရသည္။ (မွန္ဗီ႐ိုထဲကဟာ ေတြေတာ့ မရဘူးေပါ့ဗ်ာ) သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္စရာကား မရွိေတာ့မဟုတ္၊ ရွိပါ၏။ ဤအနီး ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ႐ံုးႀကီးမ်ား အသီးသီးရွိၾကသည္။ ဤ႐ံုးႀကီးမ်ားသို႔ ကိစၥႀကီး ငယ္ျဖင့္ လာၾကသူမ်ား ကိစၥၿပီး၍ ျပန္ၾကမည္ျဖစ္လွ်င္ ကားငွား၍ ျပန္တတ္ၾကသည္။ (ကိစၥ အဆင္ေျပခဲ့သူမ်ား ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ) တစ္ဖန္တံုလည္း ဤ႐ံုးႀကီး အသီးသီးတို႔မွ ႐ံုးကားမ်ား ပ်က္ၿပီျဖစ္လွ်င္ ဌာန အႀကီးအကဲ အငယ္အလတ္တို႔ သည္ ၎တို႔ သြားရမည့္ ခရီးကို ေျခက်င္၊ ဆိုက္ကား၊ ဘတ္စ္ကား စသည္တို႔ျဖင့္ သြားလာ တတ္ေလ့ မရွိပါေလ။ တကၠစီကားကိုသာ ငွားရမ္း၍ သြားလာေလ့ရွိၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ ဤေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္သာ နားခိုျခင္း ျဖစ္သည္။

မဟာႏိုင္ငံမ်ား၏ ေနထြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္

အတိတ္ကို ျပန္လည္ ေအာက္ေမ့သည့္စိတ္ကို အိမ္လြမ္းစိတ္၊ အိမ္လြမ္းေဝဒနာ၊ အိမ္လြမ္းစိတၱဇဟု ေခၚၾကသည္။ ကိုယ့္ဇာတိကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်စ္ဦးသူကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပထမဆုံးေသာ ခ်ဳိၿမိန္ေသာ အနမ္းကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လည္တသ လြမ္းဆြတ္ျခင္းသည္ အိမ္လြမ္းစိတၱဇ ျဖစ္သည္။

 

အိမ္လြမ္းစိတ္၊ အိမ္လြမ္းေဝဒနာ၊ အိမ္လြမ္းစိတၱဇသည္ ကဗ်ာႏွင့္ သမုိင္းကို ေမြးဖြားေပးလိုက္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။

 

ကဗ်ာဆရာ ဂြ်န္ကိစ္က ဒ႐ူးဝစ္ မ်ဳိးႏြယ္တို႔ အဂၤလန္သို႔ ေရာက္လာၾကပုံ၊ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ဖုန္းဆိုးေျမတုိ႔ကို ျမင္၍ ကသို႔ ကဗ်ာဖြဲ႕သည္။

 

တိတ္ဆိတ္တဲ့ လြင္ျပင္ကို ျဖတ္ၿပီး

ျဖည္းညင္းစြာ ေလွ်ာက္လာရျခင္းမွာ

ႏွစ္သက္စြဲလမ္းဖြယ္ရာ တစ္ခု႐ွိရဲ႕

သည္ေနရာဟာ ျပည္ခ်စ္စစ္ပြဲ ဆင္ႏႊဲတဲ့ေနရာ

သည္ေနရာဟာ ဘုန္းက်က္သေရ ၿဖိဳးေဝခဲ့ရာ

သည္ေနရာဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေနရာ

သည္ေနရာဟာ ေ႐ွးေဟာင္း ဒ႐ူးဝစ္လူမ်ဳိးေတြ အေျခခ်ရာ

သည္ေနရာဟာ ဖက္ယားပင္ စိမ္းစိမ္းေတြ လႊမ္းၿခဳံရာ။

 

၁၆၈၉ ခုႏွစ္က အဂၤလန္ျပည္ ရီလိကာရန္ကစ္အရပ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ စစ္ပြဲ၌ ဒန္ဒီေတာင္ေပၚသားတို႔ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ရာ စစ္ေျမျပင္ ကို ျမင္သည့္အခါတြင္ ကဗ်ာစာဆို ဝါစ္သဝပ္က ၁၈၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ထိုေအာင္ပြဲကို ပဲ့တင္ထပ္ခဲ့သည္။

 

အဲသည့္ေန႔က တိုက္မိန္႔ရတဲ့

တပ္သားဒန္ဒီ၊ တစ္နာရီေလာက္ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ရဲ႕

တို႔ဘိုးဘြားမ်ား ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေအာင္ပြဲမ်ဳိးကို ျမင္လိုက္ခ်င္ရဲ႕။

ဂုဏ္ အသေရမဲ့တဲ့သခ်ႋဳင္းကို

တို႔ရန္သူမ်ား လုိက္႐ွာေနတာ ျမင္လိုက္ခ်င္ရဲ႕။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အခ်စ္ဒုကၡသည္မ်ားေန႔

“ကိုယ္ သိပ္ေၾကကြဲတယ္ကြာ” ကိုႏြယ္သာကီ၏ အသံသည္ ေဆြးေဆြး ျမည့္ျမည့္။ ၀င္း ေအာင္ထြန္းက လက္ဖက္ရည္ဖိုး ရွင္းလိုက္ၿပီး ျပန္မည္ စိတ္ကူး၏။ ကိုႏြယ္သာ ကီ စကားဆက္၍ ဣေၿႏၵမပ်က္ျပန္ၿပီး ထုိင္ရသည္။ က်ဴရွင္သြားရန္ အခ်ိန္နီးေန၏။ ကိုႏြယ္ သာကီကပို၍ လွ်ာေတြ႔ေနဟန္ တူ၏။ သူ႔အခ်စ္ သမိုင္းကို အဖန္တလဲလဲ ၾကားရေပါင္း မ်ား၍ အလြတ္ပင္ရေန၏။ ေျပာသူအဖို႔ မရိုး ေသာ ဇာတ္ထုပ္။ 

လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ အစိတ္က ဇာတ္လမ္း။ ကိုႏြယ္သာကီႏွင့္ ခင္ခင္ေဆြတို႔၏ အ သည္း ႏွလံုးရာဇ၀င္။ ဆယ္စုႏွစ္ သံုးႏွစ္ကာလကမူ ခင္ခင္ေဆြဟူေသာ အမည္သည္ အဆန္းဆံုး ျဖစ္မ်ားျဖစ္ေနမည္လား မသိ။ စိန္ဖိလိုမီနာ၏ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေက်ာင္းသူ ၀န္ေထာက္သမီး ဟူေသာ အရွိန္အ၀ါသည္ အေတာ္ပင္ ႀကီးက်ယ္ ေၾကာင္း ကိုႏြယ္သာကီ ေျပာျပ၍ သိရသည္။ ျမ၀တီ မဂၢဇင္းအဖံုး ဓာတ္ပံုပါဖူး သည္က စ၍ ခင္ခင္ေဆြ၏ ေက်ာ္ ၾကားမႈသည္ ရုပ္ရွင္ မင္းသမီး တစ္ေယာက္ထက္ မေလ်ာ့ဟုလည္း ဆုိ၏။ “ေဆြက အဆိုေတာ္ ကိုျမႀကီးရဲ႕ မခင္ႏွင္းဆီ သီခ်င္းကို ႀကိဳက္တဲ့ ေနရာမွာလည္း ကိုယ္နဲ႔ အႀကိဳက္ခ်င္းတူတယ္" ၀င္းေအာင္ထြန္း ေခါင္း ညိတ္သည္။

ကိုႏြယ္သာကီ၏ မ်က္လံုး အစံုကို ၾကည့္၏။ ညိဳ ႔လ်က္ရွိသည္။ အႏွစ္အစိတ္ သံုးဆယ္သို႔ ရုတ္ျခည္းပင္ ျပန္ေရာက္သြားပံုရ၏။ ေလးဆယ့္ ေလးငါးရွစ္ႏွစ္ အရြယ္သည္ ျပန္လည္ ေျပးဆုတ္သြားျခင္းကား မရွိ။ ထက္၀က္နီးပါး ငယ္ေသာ ၀င္းေအာင္ထြန္းကို အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ ႔ဟု ထင္ေယာင္ထင္မွားမ်ား ျဖစ္ေနသလားမသိ။ “ေဆြက ကိုယ့္ကို ကိုႏြယ္တဲ့၊ ခ်စ္သဲႏြယ္တဲ့။ အေခၚမ်ားတာက ဒါလင္တဲ့” ခုေန ဒါလင္ဟု ေခၚေ၀ၚၾကလွ်င္ ဒိုက္ေတြ၊ ေတာဘဲ ေတြပဲဟု ထင္ၾကမွာကို ၀င္းေအာင္ထြန္း ေတြးမိ၏။

လြမ္းစရာေလးေတြေတာ့ ျဖစ္ကုန္ၿပီ

"ခင္ဗ်ားတုိ႔ဗ်ာ ဒီအရြယ္ႀကီး ေရာက္မွ သမီးရည္းစားလုိ ေနၾကတာကုိ ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ေအာက္တာပဲ" ဆုိေသာ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ စကားကုိ အၾကားမွာ ကိုသိန္းေမာင္၏ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအာင့္သက္သက္ ျဖစ္သြားသည္။ ခုမွ သူ႔အသက္က သံုးဆယ့္ေလးႏွစ္ ရွိေသးတာပဲ။ လူ႔ဘ၀ ဆုိတာ အသက္ ေလးဆယ္မွ စတယ္ ဆုိတာကိုေရာ သူတစ္ဖက္သားကုိ ေ၀ဖန္တဲ့ ငတံုး မသိဘူးလား။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ခ်စ္တာ ဘာျဖစ္လဲလုိ႔ ကုိသိန္းေမာင္က ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ျပန္ေငါ့လုိက္သည္။

"အုိင္ေဆး ကုိသိန္းေမာင္၊ ခင္ဗ်ား ၀င္ေငြနဲ႔၊ ခင္ဗ်ား အသက္အရြယ္နဲ႔ အရေတာ့ အိမ္ေထာင္ ျပဳသင့္ေနၿပီဗ်။ ခင္ဗ်ားမွာ စာေရးတဲ့ အလုပ္ကလည္း တစ္လကုိ ေလးငါးေျခာက္ရာ ၀င္တာပဲ။ ရံုးကလည္း သံုးရာေက်ာ္ ရေနတာပဲ။ ရံုးလုလင္ လုပ္တဲ့ ေကာင္ေလး ေတြေတာင္ သူ႔၀င္ေငြနဲ႔သူ အိမ္ေထာင္ ျပဳႏုိင္တာပဲ။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပမွာကုိ ေတြးၿပီး အိမ္ေထာင္ မျပဳရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဒီတစ္သက္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ခုပဲၾကည့္ ခင္ဗ်ားလုိ ေခါင္းရႈပ္ခံ မစဥ္းစားတဲ့ ခင္ဗ်ား ညီမေတြ၊ တူေတြေတာင္ အိမ္ေထာင္က်လုိ႔ တူေတြ၊ ေျမးေတြေတာင္ ထပ္ရေနၿပီ။ တမလြန္ကုိ ငွက္ေပ်ာတံုးေတာ့ ဖက္မကူးပါနဲ႔ဗ်ာ" လုပ္ေဖာ္ ကုိင္ဖက္၊ စာေရးဖက္လည္း ျဖစ္ေသာ ကုိၾကည္ေဌးက ဆုိလာျပန္သည္။ ကုိသိန္းေမာင္၏ ၀င္ေငြမွာ တစ္လ တစ္ေထာင္ခန္႔ ရွိသည္မွာ အမွန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခရီးသြားလာရာ၌ အပင္ပန္းႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ မခံတတ္သည့္အတြက္ လမ္းစရိတ္က သံုးရာခန္႔ ကုန္ေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ဖုိးက ႏွစ္ရာ သံုးရာခန္႔ ရွိသည္။ အစ္မႀကီးေတြကို သံုးရာခန္႔ ေထာက္ရသည္။ က်န္တဲ့ေငြက ႀကံဳတဲ့ အခါမွာ ရီေ၀ရီေ၀ ေထြတတ္သည့္ ညေနပိုင္းေတြမွာ ပဲ့ပါတတ္သည္။ သည္ေတာ့လည္း သိပ္ၿပီး ပိုပိုလွ်ံလွ်ံ မရွိလွ။ ရပ္ကြက္ စာရင္းရွင္းတမ္းမ်ား၏ လက္က်န္ ရွင္းတမ္းႏွယ္ ၀င္ေငြႏွင့္ ထြက္ေငြက သိပ္မကြာလွ။ ၿပီးေတာ့လည္း သူ႔ေရွ႕မွာ အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ အေျခ အေနမွာ သိပ္မေကာင္းမြန္လွ။ အဲသည္ လူေတြထဲမွာ သူ႔လိုပင္ ၀င္ေငြ ရွိသူေတြေရာ၊ သူ႔ထက္ ၀င္ေငြ နည္းသည့္ သူေတြေရာ ပါ၀င္ သည္။

ၿပီးေတာ့ သူ႔အိမ္ေထာင္ဖက္ အျဖစ္ ေရြးထားေသာ သူ႔ခ်စ္သူ မျမေလးကလည္း အသံုးအစြဲ မႀကီးသည့္ တိုင္ေအာင္ လက္ဖြာသူ ျဖစ္သည္။ သူ႔လစာ ေလးရာေက်ာ္မွ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံရယ္လို႔ မရွိလွ။ သည္အထဲမွာ အပ်ဳိႀကီး ပီသစြာျဖင့္ ညီမက ေမြးေသာ တူကေလးကို အလို အရမ္းလိုက္ထားရာ တူလိမၼာေလး၏ စရိတ္က ပင္လွ်င္ တစ္လတစ္လ မနည္းလွ။

ပဂၢီ

ပဂၢီတစ္ထည္ေလာက္ လိုခ်င္ေနသည္မွာ ၾကာလွေခ်ၿပီ။ ပဂၢီဟူသည္မွာ ယခုေနာက္ပိုင္း တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ပိုင္းေလာက္ကမွ ေခတ္စား လာေသာ ေျခာက္ေတာင္ပါ တိတ္ ျဖစ္ေလသည္။ အနံက ႏွစ္ေတာင့္ထြာ၊ အလ်ားက ေျခာက္ေတာင္ဆိုေတာ့ ထဘီတစ္ထည္၊ အက်ႌလက္တို တစ္ထည္အျပင္ ဘေလာက္(စ) အက်ႌတစ္တည္ ထပ္ရေသးသည္။ အကယ္၍ ဝတ္ရဲလွ်င္ေတာ့ မိန္းမအတြက္ ထဘီတစ္ကြင္း ျဖတ္ၿပီး က်န္အစကို ေယာက်္ားက ႐ွပ္အက်ႌခ်ဳပ္ကာ ဆင္တူဝတ္ႏုိင္ၾကေသးသည္။

အပြင့္အဆင္ေတြက ခပ္ႀကီးႀကီး ခပ္ရဲရဲျဖစ္ေသာ္လည္း အေရာင္အေသြးက စိုလွေတာ့ လွမ်ဳိးခင္၏ မ်က္စိထဲေတာ့ ျမင္ျမင္သမွ် ပဂၢီ ေတြ အကုန္လွေနသည္။ အကုန္လွေနေသာ္လည္း ယခုထိ တစ္ထည္မွ မေရးသည္က ခက္လွသည္။ မရေသးဆို ေစ်းကလည္း ၾကည့္ပါဦး၊ ေပၚစတုန္းက သုံးရာေက်ာ္ ေလးရာနား ကပ္ေနသည္။ ယခုေနာက္ပိုင္း တျဖည္းျဖည္း ေစ်းက်လာေသာ္လည္း သုံးရာ နား ကပ္ေနဆဲျဖစ္သည္၊ တေန႔တုန္းကေတာ့ တစ္ဖက္အိမ္မွ နီနီလႈိင္ဝယ္လာသည္ကေတာ့ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ဟု ေျပာသည္။

'ပဂၢီေတြ ေစ်းက်လာၿပီေမာင္ေရ႕၊ နီနီလႈိင္ဝယ္လာတာ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တဲ့' ဟု သူက ေျပာေတာ့ အိမ္ကလူက မ်က္ႏွာကို မသိမသာ မဲ့သည္။ 'က်တဲ့ေစ်းကလည္း ႏွစ္ရာ့ဆယ္တဲ့လားကြ' ဟု ဆိုလိုဟန္႐ွိမွန္း သိေသာ္လည္း လွမ်ဳိးခင္က စကားနည္းရန္စဲ မသိခ်င္ ဟန္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။ သူတစ္ခြန္း ငါတစ္ခြန္း စကားႏုိင္လုေန႐ုံႏွင့္ သူလိုခ်င္ေသာ ပဂၢီ လက္ထဲ ေရာက္လာမည္မဟုတ္။

ေရေျမာင္းထဲက ည

အေဖ ေျပာလုိက္ေတာ့မွ ပိုဆုိး သြားသည္။“ပစ္သတ္ လိုက္တာ အေကာင္း ဆုံးပဲ” တဲ့။

အေဖ့ လက္သုံးစကား။ ထစ္ခနဲဆို ေဒါသ႐ႉးရွဲႏွင့္ “ပစ္သတ္လုိက္မယ္” ဟု ေအာ္ တတ္၏။

အစကေတာ့ အေဖ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကို ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး အေမ့လက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ အကာအကြယ္ ယူရသည္။ အေဖ့ကိုလည္း မၾကည့္ရဲ။

အေဖ့အသံကိုလည္း နားမေထာင္ရဲ။ ဘယ္မွလည္း ထြက္ေျပးလို႔မရ။ အေဖ သတ္ပစ္ မည္စိုး၍ မ်က္ရည္က်မိလွ်င္လည္း ထပ္မံ သတ္ပစ္ခံရမည္စိုးၿပီး အေမ့ကို ကုတ္ ကတ္ ဖက္တြယ္လွ်င္ အေမ့ကိုပါ ပစ္သတ္မည္ဟု ႀကိမ္း၀ါးတတ္သည္။

ေနာက္ေတာ့လည္း သိပ္မေၾကာက္ေတာ့။ အေဖ့ကိုပင္ အရဲစြန္႔ၿပီး ဟာသျပန္လုပ္ တတ္လာေတာ့သည္။

အေဖက “ပစ္သတ္လိုက္မယ္”ဟု ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ဆူေငါက္ လာလွ်င္ လက္မေထာင္၊ လက္ ညႇိဳးထုိးၿပီး အေဖ့ကို ဦးေအာင္ ခ်ပစ္ လိုက္သည္။ “ဒိုင္း”။ အေဖ့ေဒါသ၏ ႏွလုံးသားကို ထိသြားၿပီး အျပံဳးမ်ား ယိုစီးက် လာတတ္ ေတာ့သည္။ အေဖ့မွာ ပစ္စရာဟူ၍ ပါး စပ္ ေသနတ္ႏွင့္ လက္ေသနတ္သာ ရွိပါသည္။ ယခုမူ အေဖ့ စကားသည္ မွန္ေနေလ ေတာ့သည္။ အျမဲ လုိလိုလည္း မွန္တတ္ သည္ပဲေလ။

“ပစ္သတ္လိုက္တာ အေကာင္းဆုံးပဲကြ။ မင္း ေကာင္းဘြိဳင္ကားေတြထဲက မျမင္ဖူးဘူးလား။ ျမင္းေတြႏြားေတြ ေျခက်ဳိးသြားရင္ ပစ္သတ္လိုက္တာပဲေလ။ သူတို႔ကို ေ၀ဒနာ မခံစားရေတာ့ေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာပဲေပါ့ကြ”

ေပးဆပ္သူတို႔၏ ႏွလုံးသား

ဖိႏွိပ္အုပ္စုိးသူေတြဟာ အရင္းရွင္နယ္ခ်ဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္၍လည္းလာမည္။ ဖက္ဆစ္မ်က္ႏွာဖုံး စြပ္၍လည္းလာမည္ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ ေတြရဲ႕ အတြင္းသရုပ္က ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း၊ ယုတ္မာျခင္း၊ အႏုိင္က်င့္ဗုိလ္က်သည္၊ လက္ဦးမႈ အရယူၾကသည္။ သူတုိ႔ေတြ အတြက္က ဘာမဆုိလုပ္ရဲၾကသည္။ ရက္ရက္စက္စက္ ညင္းပန္းႏွိပ္စက္ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ရဲၾကသည္။ အက်ဳိးစီးပြားအ တြက္ အဓမၼမႈအားလုံးကုိ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းက်ဴးလြန္ရဲသည္။ 

သူတုိ႔ေတြမွာ လူမ်ဳိးဆုိတာမရွိ၊ တုိင္းတပါးမရွိ၊ အေရွ႕အေနာက္ မရွိ၊ အသားအေရာင္ မရွိ၊ ဘာသာတရားဆုိတာလည္း အေယာင္ ေဆာင္ကုိးကြယ္မႈေတြပဲရွိတယ္။ သူတုိ႔ေတြရဲ့ အက်ဳိးစီးပြားကုိ ဆန္႔က်င္သူမွန္သမွ် အားလုံးကုိ ဤအတုိင္းပင္ ျပဳမူႏွိပ္စက္သည္။ အဲဒီလုိ အဖိႏွိပ္ခံ မွန္သမွ်သူေတြဟာလည္း တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြက သေဘာထားမေျပာင္းလဲပါ။ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈမ်ဳိး စုံေအာက္က ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ ေက်ျပဳန္းပ်က္စီးခံေနၾကရသည္။ လူငယ္ေတြဆုိရင္လည္း ျပားျပားေမွာက္၍ ေနၾကရ သည္။ မလႈပ္ႏုိင္မရုန္းႏုိင္တဲ့ၾကားကပဲ သူရဲေကာင္းေတြ ေပၚထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ အဖိႏွိပ္ခံတုိ႔၏ လြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲတုိင္းမွာ လူငယ္ေတြဟာ စြန္႔လႊတ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့သမုိင္းစဥ္၏ အရိပ္မွာေတာ့ “ေဒါင္း” အလံနီႀကီးရဲ့ေအာက္တြင္ သူရဲေကာင္းတုိ႔မ်ားစြာ၊ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ ဗုိလ္ေအာင္ေက်ာ္၊ ကုိဗဟိန္ စသျဖင့္ အာဇာနည္ပီသစြာျဖင့္ လူငယ္သူရဲေကာင္းမ်ားဟာ ကမၺမည္းထုိး၍ မကုန္ ႏုိင္ပါဘူး။ 

အေမရိကန္သမၼတ ထရူးမင္း၏ “ဒုိမီႏုိ သီအုိရီ” တန္ခုိးေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္ေတာင္ပုိင္းသည္ အမရိကန္နယ္ခ်ဲ႕ရုပ္ေသးအစုိးရ၏ လက္ ေအာက္တြင္ ရွိေနၿပီး ေျမာက္ပုိင္းဗီယက္နမ္မွာမူ သမၼတႀကီး ဟုိခ်ီမင္းဦးေဆာင္သည့္ ကြန္ျမဴနစ္တုိ႔၏ ေအာက္၌ ရွိ၍ေန သည္။ “ဆုိင္ဂုံ” ႏွင့္ “ဟႏြိဳင္း” အား နယ္ခ်ဲ႕အရင္း႐ွင္ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္တုိ႔က ခြဲ၍ယူထားၾကသည္။ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္သားတုိ႔ ကား ေတာင္ေျမာက္နယ္စပ္စည္းကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ရန္ႀကိဳးစား၍ ေနၾက၏။ အေမရိကန္ ေလတပ္မွ B-25, B-52 ဗုံးႀကဲေလယာဥ္ ႀကီးမ်ားက ေျမာက္ဗီယက္နမ္၏ ၿမိဳ႕မ်ားေပၚသုိ႔ ဗုံးႀကဲ၍ တုိက္ခုိက္ၾကသည္။ အေမရိကန္သံခ်ပ္ကာကားမ်ားက “ဗီယက္ ေကာင္း” တုိ႔ အားႀကိတ္ နင္းရန္ အမွတ္ (၁၅) မ်ဥ္းၿပိဳင္စည္းဆီသုိ႔ အျပင္းေမာင္းႏွင္သြားၾကသည္။ ေျမာက္ဗီယက္နမ္ရွိ ဥကၠ႒ႀကီး ဟုိခ်ီမင္း၏ လြတ္ ေျမာက္ေရး တပ္သားမ်ားက ႐ုိင္ဖယ္ေသနတ္မ်ားျဖင့္ ခုခံကာကြယ္၍ ေနၾက၏။ “ဆုိင္ဂုံ” မွနယ္ခ်ဲ႕ႏွင့္ ႐ုပ္ေသးအစုိးရအား ေမာင္း ထုတ္ႏုိင္ရန္ “ဗီယက္ေကာင္း” တုိ႔သည္ ေပ်ာက္က်ားစစ္ျဖင့္ တုိက္ပြဲ၀င္၍ေနၾကသည္။ အမိျပည္သူတုိ႔ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္။ မလႈပ္ႏုိင္ မ႐ုန္းႏုိင္ လမ္းစမေပၚႏုိင္တဲ့ၾကားထဲကေန ေပၚထြက္လာသူကေတာ့ အာ႐ွမွလူငယ္တစ္ ဦး၊ ဗီယက္နမ္မွ “ငုယင္ဗန္ထရြိဳင္း” ဆုိတဲ့လူငယ္ေလးပါ။ ဗီယက္နမ္လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး “ဟုိခ်ီမင္း” ႏွင့္ ဗီယက္နမ္မ်ဳိးခ်စ္သူရဲ ေကာင္း ေထာင္ေသာင္းတုိ႔၏ တုိက္ပြဲသမုိင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားမွာ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ေျမာက္စြာျဖင့္။

အမ်ိဳးသားပညာဝန္ ဦးဖုိးက်ား၏ မယ္ျမ

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၃- ႏွစ္က သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာရာ ရခိုင္ျပည္ စစ္ေတြၿမိဳ႕တြင္လည္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္း တစ္ ေက်ာင္း တည္ေထာင္ေလသည္။ ထိုေက်ာင္းသို႔ တႏွစ္တေခါက္ဆိုသလို သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈရာ လြန္ခဲ့ေသာ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ က တစ္ေခါက္ သြားရသည္။

ရန္ကုန္မွစစ္ေတြသို႔ ပင္လယ္ကူးသေဘာၤျဖင့္ ႏွစ္ညႏွင့္ သံုးေန႔သြားရ၏။ ၎သေဘၤာမွာ စစ္တေကာင္း ကုလား (ေခၚေတာ) မ်ား အစီး အမ်ားဆံုးျဖစ္၏။ ရခိုင္မ်ား အနည္းငယ္စီးၾက၏။ ကြ်ႏု္ပ္ သြားေသာအေခါက္၌ ရခိုင္သံုးေလးေယာက္ႏွင့္ ျမန္မာကၽြန္ေတာ္ တစ္ ေယာက္သာပါ၏။ အျခားတို႔က ကုလားမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ရန္ကုန္က ထြက္၍ တစ္ညထြက္ၿပီးေနာက္ ကမ္း- လမ္းမျမင္ေသာ ပင္လယ္ ႀကီးသို႔ ေရာက္၏။ ပင္လယ္သမုဒၵရာတို႔၏ အံ့ၾသဖြယ္သည္ ႀကီးက်ယ္လွ၏။ သေဘာၤစီးသူတို႔သည္ ကုန္းပတ္သို႔ ထြက္ခါ ပင္လယ္ သမုဒၵရာ၏ အညိဳ႕ဓာတ္ကို မျပတ္မစဲ စြဲၿမဲၾကည့္႐ႈ၍ ေငးေမာ ေနသူေန၊ ေတြးေတာ ေနသူေန ရွိၾကကုန္၏။ ကြ်ႏု္ပ္သည္လည္း ကုန္းပတ္ ေပၚသို႔ ထြက္ခဲ့ရာ ကုန္တင္ကုန္ခ်ေပါက္အနီး ေထာင့္တစ္ခု၌ ကုလားလင္မယား ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ျမင္ရ၏။ ကုလားမမွာ ေခါင္းၿမီးၿခံဳ၍ရွိ၏။ ၎၏အသားအေရမွာ အတန္ပင္ျဖဴစင္သပ္ရပ္၏။ ထိုကုလားမသည္ ျဖဴစင္ သပ္ယပ္လွသည္၊ အသို႔နည္းဟု အနီးသို႔ မေယာင္မလယ္ ကပ္ၾကည့္ရာ ၎၏ ေယာက္်ားကုလားက-

“ဘယ္ႏွယ့္လည္းဆရာႀကီး၊ ဘယ္သြား မလို႔လည္း၊ ထုိင္ပါအံုးလား၊ ကြမ္းမ်ား- ဘာမ်ားစားရေအာင္ေလ” ဟု ျမန္မာေရ လည္ပတ္ စြာႏွင့္ ႏႈက္ဆက္ေလရာ။ “ေအာ္- ခင္ဗ်ား ဗမာလို ေကာင္းေကာင္းတတ္သကို။ ဗမာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနဘူးတယ္ထင္ပါရဲ႕၊ အင္မတန္လည္း ပီတာဘဲ။ ႏို႔ ခင္ဗ်ား မိန္းမေကာ ဗမာစကား တတ္ရဲ႕လား” ထိုအခါ ကုလားက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္၍ “တတ္လား၊ မတတ္လား ခင္ဗ်ားဘဲ ေမးၾကည့္ေတာ့၊ ေဟး-မယ္ျမ ဒီမွာ ဗမာတစ္ေယာက္ကြဲ႔၊ စကားမ်ား ေျပာပါအံုး” ဟု ေဖာ္ေ႐ြ စြာေျပာ၏။

အသဲကြဲ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံ

အသဲကြဲ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံ

 ဖိုုးထက္၊ ဇူလိုုင္ ၂၁၊ ၂၀၁၂

အႏွီ အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္သည္ အၾကင္ အမ်ိဳး သမီး တစ္ေယာက္အား ခ်စ္ခြင္႔ပန္သည္ ဆိုပါအံ႔။ ထို အမ်ိဳးသမီးက ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း တစ္ထိုင္တည္း တုန္႔ျပန္ ဆံုးျဖတ္ ႏိုင္သည္။ ခ်စ္ပါသည္။ မခ်စ္ႏိုင္ပါ။ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သို႔တည္းမဟုတ္ စဥ္းစားပါရေစ၊ ေလ႔လာပါရေစဟု ဆိုအံ႔။ မခ်စ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုသည္႔ အေျဖမ်ားႏွင္႔ စာလွ်င္ စဥ္းစား၊ ေလ႔လာခြင္႔ေပးပါ ဆိုသည္႔ အေျဖသည္ ခ်စ္ခြင္႔ပန္သည္႔ ေယာကၤ်ား တစ္ေယာက္အတြက္ ၾကိဳးစားခြင္႔ အခြင္႔အေရး အမ်ားၾကီး ရိွသည္ဟု ဆိုရမည္ပင္။

            က်ေနာ္ ေကသီ႔ကို ခ်စ္ခြင္႔ပန္ေသာ အခါ ရွက္ရြံ႕သည္႔ မ်က္ႏွာ အမူအရာျဖင္႔ ေလ႔လာအံုးမယ္ဟု အေျဖေပးသည္။ လိုခ်င္သည္႔ အေျဖကို ခ်က္ခင္း မရေပမယ္႔ ငါ႔မွာ အခြင္႔အေရးေတြ ရိွတာဘဲ ဟု ေျဖသိမ္႔လိုက္ႏိုင္ပါသည္။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြ အမ်ားၾကီးရိွေနတာဘဲ ဟုလည္း ေတြးမိသည္။ မိမိၾကိဳးစားလွ်င္ ၾကိဳးစားသေလာက္ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အရာ။ အခြင္႔အေရးက က်ေနာ္႔ လက္ထဲမွာ။ ဆယ္တန္းႏွစ္ အစ အခ်ိန္မ်ားလို က်ေနာ္ ခံစားမိသည္။ တက္ၾကြ ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚလာပါ၏။

            ေကသီေနေသာ အမ်ိဳးသမီး အေဆာင္ႏွင္႔ က်ေနာ္ ေနေသာ အမ်ိဳးသား အေဆာင္က မနီးမေ၀းတြင္ တည္ရိွသည္။ သူတို႔ အေဆာင္တြင္ ဘယ္သူေနသည္။ ဘယ္သူက ဘယ္ ကုပၼဏီမွာ အလုပ္ လုပ္သည္ဟု က်ေနာ္တို႔ သိသလို က်ေနာ္တို႔ အေဆာင္က ေယာကၤ်ားေလးမ်ား၏ အူခ်ာေပါက္ အေလ႔အက်င္႔မ်ားကိုလဲ သူတို႔ လြယ္လြယ္သိႏိုင္ၾက၏။ ထို႔အျပင္ ရပ္ကြက္အတြင္းရိွ တစ္ခုတည္းေသာ လၻက္ရည္ဆိုင္သည္ သူတို႔ မိန္းကေလး အေဆာင္သူမ်ား အဖြဲ႔ႏွင္႔ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔၏ အျပန္အလွန္ ေလ႔လာေစာင္႔ၾကည္႔စရာ သတ္ကြင္း တစ္ခုဆိုလွ်င္ မွားအံ႔မထင္။

ေဒၚေဒါင္း ဂ်န္နေရးရွင္း (ခ်စ္ၾကည္ေအး)

၁)

ေဒၚေဒါင္းတို႔ အမ်ိဳးက ဖဲသမားမ်ိဳးရိုး။ ေဒၚေဒါင္းအဖြား မပန္းရံု။ မပန္းရံုရဲ႕အဖိုး ဦးလွေဘာ္။ ဦးလွေဘာ္ရဲ႕ အဖြား ေဒၚလွရွင္။ အဲဒီလို အစဥ္အဆက္ မ်ိဳးရိုးအတိုင္း ဖဲသမားလုပ္စားလာလိုက္တာ ခု ေဒၚေဒါင္းလက္ထက္အထိပဲ ဆိုပါေတာ့။  အစဥ္အဆက္မဟုတ္ဘဲ မ်ိဳးရိုးတစ္ဆက္ျခားစီ ဖဲေမြရေနၾကတာကေတာ့ ထူးျခားတယ္ဆိုရမယ္။ 

ခု ေဒၚေဒါင္းအလွည့္ ေရာက္ၿပီ။ ခက္တာက ေဒၚေဒါင္းအလွည့္က်ေတာ့မွ ဖဲမ်ိဳးဆက္က ျပတ္ေတာ့မဲ့သေဘာမွာ ရွိေန တယ္။ ေဒၚေဒါင္းအဖို႔ေတာ့ အဲဒီအျဖစ္ကို သမိုင္းေပးတာ၀န္ႀကီးတစ္ခု ေက်ပြန္ေအာင္ မထမ္းေဆာင္ရေသး သလိုလို၊ ႏိူင္ငံေတာ္အလံျပေနတုန္း မတ္တတ္မရပ္လိုက္မိသလိုလို ခံစားေနရတာ။ ရင္ခံေနမိတာ။ သူရကေတာ့ ရြဲ႕ၿပီး ေျပာေလ့ ရွိတယ္။ “ပြဲထဲက လူျပက္မ်ား ျပက္သလို မ်ိဳးေကာင္းလြန္းလို႔ အေစ့ထုတ္၊ ျပာသုတ္ၿပီး ေနလွမ္းထားရတယ္ဆိုတာ အေမတို႔ မ်ိဳးရိုးေပါ့” တဲ့။ ေဒၚေဒါင္းကလည္း ျပံဳးရင္းျပန္ေျပာတယ္။ “ဒီအေကာင္ဟာ တစ္ရပ္ကြက္လံုးနဲ႔သာ တည့္ခ်င္တည့္ မယ္၊ ေယာကၡမနဲ႔ေတာ့ အျမဲပဲ ဂြတိုက္ခ်င္ေနတဲ့ေကာင္” တဲ့။

၂)

သူရ အေတာ္ေလး စိတ္တိုေနတယ္။ တိုေနတဲ့ စိတ္ေတြကို ေဒါသအျဖစ္ေျပာင္းဖို႔ကလည္း မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္ဆို သူရ စိတ္တိုေနတဲ့သူက တစ္ျခားသူ မဟုတ္ဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း သူ႕ေယာကၡမေဒၚေဒါင္း ျဖစ္ေနလို႔ပဲ။ ဘီလူးဆိုင္းေလးနဲ႔ မ်ား ေဒါသထြက္ျပလိုက္လို႔ကေတာ့ ဆန္းဆန္းျပားျပား ေခါင္းနဲ႔ဆင္းမလား၊ ရိုးရိုးတန္းတန္း ေျခနဲ႔ပဲ ဆင္းမလား၊ ဘယ္လိုပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္းရမယ္မွန္း မေသခ်ာဘဲ အိမ္ေအာက္ေရာက္သြားဖို႔သာမ်ားတယ္။ မတတ္သာေပမဲ့လို႔ သားမက္ အလိမၼာပီပီ မ်က္ႏွာအမူအယာနဲ႔ ခပ္ပါးပါးေလးေတာ့ ျပမိေသးတာပဲ။

သို႔ေသာ္လည္း ဒီေလာက္မ်ားေတာ့ ေဒၚေဒါင္းတို႔ကလည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္တာ။ သူရ ဘယ္လိုပဲ မ်က္ႏွာမူ မ်က္ႏွာေမာင္းနဲ႔ မေၾကနပ္ေၾကာင္းျပျပ ေဒၚေဒါင္းအဖို႔ “သူရမ်က္ႏွာၾကည့္မဲ့အစား ဂ်ိဳကာမ်က္ႏွာသာ ၾကည့္ေတာ့ မေဟ့”ဆိုတဲ့ အေပါက္ ခ်ိဳးထားလိုက္ေတာ့တာပဲ။

မိန္းမရကတည္းက မိန္းမမ်က္ႏွာ တစ္ရပ္ကြက္မွတ္ၿပီး ေယာကၡမအိမ္တက္ေနခဲ့ရသူမို႔ ေယာကၡမကို မလွန္ရဲေတာ့ လည္း အခက္သားလား။ တိုေနတဲ့စိတ္ေတြကို ေယာကၡမဆီကေန မိန္းမဆီ ပစ္မွတ္လႊဲခ်ေနရတာ ၾကာေတာ့လည္း မိန္းမလုပ္သူကို သနားလာတယ္။ သူ႔မိန္းမ ႏွင္းရည္ခ်ိဳက သူ ဘာေျပာေျပာ မ်က္လံုးေလးျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဆိုေတာ့ကာ အုတ္နံရံနဲ႔ေခါင္း ေျပးေဆာင့္လိုက္တာကမွ အသံျမည္ဦးမယ္။

လူႀကီးေရာဂါ

 “လမ္းေလွ်ာက္လား ကိုဘတင္”
“ဟုတ္တယ္ မခင္ေမေရ၊ က်န္းမာေရးက အေရးႀကီးတယ္ဗ်။ မခင္ေမေကာ
ေနေကာင္းရဲ႔ မဟုတ္လား” 

“ေနေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ ဆိုေပမယ့္ သ႐ိုးသရီပါပဲ ကိုဘတင္ရယ္။ သမီးက
ဆရာ၀န္ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့”

“အင္း မခင္ေမတုိ႔မ်ား ဟန္က်သဗ်ာ၊ က်ဳပ္တို႔မွာ တူေတာ္ေမာင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ဟိုဟာေလး ဒီဟာေလးမ်ား ခိုင္းခ်င္သူ႔ကို ရွာမေတြ႕ေပါင္ဗ်ာ။ လူငယ္ဆုိေတာ့ ခက္သားပဲေလ။ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ကဲ ေနမျမင့္ခင္ ဆက္ေလွ်ာက္လုိက္ဦးမယ္ မခင္ေမ”

“ေကာင္းၿပီး ကိုဘတင္၊ အေရးအေၾကာင္း ရွိရင္ သမီးကို လူလႊတ္ ေခၚခုိင္းလုိက္ေပါ့။
အိမ္ခ်င္းက သိပ္ေ၀းၾကတာမွ မဟုတ္တာ”

“ေက်းဇူးပါပဲ မခင္ေမရယ္။ ကဲ သြားလုိက္ဦးမယ္”

ဦးဘတင္သည္ မာဖလာကို ျပင္စည္း။ သူ႔ဦးေခါင္းေပၚမွ ဘယ္ရီ ကက္ဦးထုပ္ကုိ ၀ဲလက္ျဖင့္ ခပ္ဖိဖိကေလး အုပ္ေဆာင္းလုိက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ လက္ကုိင္တုတ္ကို ဟန္ပါပါ လႊဲကာ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ ေဒၚခင္ေမေလးလည္း သူ႔အိမ္ေရွ႔ ပန္းျခံတြင္း၀ယ္ ဘုရားတင္ရန္ ပန္းမ်ားကို ေရြး၍ လုိက္ညႇပ္ကာ ခူးေနသည္။ ေျမးမေလးက သူ႔ေနာက္မွ ပန္းျခင္းဆြဲကာ လုိက္ပါရင္း ဦးဘတင္သြားရာ ဘက္သို႔ ၾကည့္ကာ-

အမာ႐ြတ္ၾကည့္ကာ ရယ္ရသည္

လူတုိ႔၏ ဘ၀တြင္ ေန႔တစ္ေန႔သည္ တစ္သက္တြင္ မေမ့ႏုိင္သည့္ အျဖစ္ ရွိတတ္သည္။ ထုိေန႔ကို ထူးျခားေသာ ေန႔အျဖစ္ တစ္သက္ပတ္လုံး သတိရ ေအာက္ေမ့လ်က္ ရွိတတ္သည္။

ေန႔တစ္ေန႔၊ ေနရာတစ္ေနရာ၊ အေၾကာင္းအရာ  တစ္ရပ္၊ ႐ႈခင္း တစ္ကြက္၊ အမွတ္အသား တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ေတြ႔လွ်င္ အမွတ္ ရေစေသာ အျခင္းအရာမ်ား အျဖစ္ ရွိေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္မူ သုိ႔လွ်င္ မေမ့ႏုိင္ေသာ အျခင္းအရာ မ်ားက ထင္ေနၿပီ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းကိုပင္ ေမ့ေနတတ္သည္။ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆုိရမည္လား၊ ကံဆိုးသည္ဟု ဆုိရမည္ လားမသိ။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္ေပၚတြင္ ေသရြာ သုိ႔ပါမည့္ အမာရြတ္မ်ား ဆုိၾကပါစုိ႔။ ေပါင္မွ အမာရြတ္ကို တစ္ခါ တစ္ရံတြင္ ေရခ်ဳိးသည့္ အခါ သတိျပဳမိသည္။ ဒီအမာရြတ္က ဘာျဖစ္ပါလိမ့္။ ေၾသာ္ ဂ်ပန္ေခတ္က မဟာနႏၵာ ကန္ေတာ္႐ိုး ျမင္းကသာ ၾကက္တံတား အနီးတြင္ မဟာမိတ္ ေလယာဥ္ပ်ံ ကၽြဲညီေနာင္မွ စက္ေသနတ္ ေမႊ႔ခဲ့ျခင္း အတြက္ ရရွိခဲ့သည့္ အမာရြတ္ပါလား။

ဒူးေခါင္းမွ အမာရြတ္ကေလး ေပ်ာက္ကင္းလု နီးပါးပင္ ရွိၿပီ။ ဘယ္တုန္းက ဘာျဖစ္ပါလိမ့္။ ေၾသာ္ မွတ္မိပါၿပီ။ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္ တုိက္ေရယာဥ္ ၁၀၃ ပင္လယ္တြင္ နစ္ျမဳပ္စဥ္က ရခဲ့သည့့္ အမာရြတ္၊ ဆယ့္သုံးရက္တုိင္တုိင္ ပင္လယ္တြင္ ေမ်ာပါၿပီးမွ ဂ်ပန္သေဘၤာ အီစံမာ႐ူး ေပၚတြင္ ဂ်ပန္ ဆရာ၀န္ ခြဲစိတ္ခဲ့သည့္ အနာေပကိုး။