သာစြ၊ ဆီးေႂကြႏွင္းခဲ၊ သာလြန္ကဲ၍၊ ရဲရဲ မိုးေလ၊ ဖဂၢဳဏႏွင့္ ျပည့္ပအညီ၊ မိန္ရာသီဟု….။
လူးတားဆရာ ဦးေအာင္ႀကီးက ေႏြကို ထိုသုိ႔ဖြဲ႕ခဲ့သည္။
ေသနဂၤါမည္၊ နတ္စည္ေဆာ္ထံလႈိင္လို႔ေလး၊ သြန္းမည့္႐ုပ္ပုံ၊ ပဇၨဳန္ဆင္၊ သင္တိုင္းငယ္ႏွင့္ေလး၊ မိလႅာရီ ဆိုင္းျပန္ၿပီ၊ ျပာရီအုံ႔မႈိင္းေဝ လို႔ေမွာင္၊ အာကာေဘာင္ ဂဠန္ေတာင္ခ်ိန္ပါလို႔ ပန္းတိမ္လိပ္ေရာင္…။
ႏွင္းယြန္းခါေဟမန္၊ ေလျပန္သြင္းလႈံ ညင္းညံညံ၊ တိမ္ယံကြန္႔ဆိုင္း၊ အိုေလေမွ်ာ္တိုင္း၊ မႈိင္းမႈိင္းေပ…။
ျပည္စည္မင္းသားက ေဆာင္းကို ထိုသို႔ဖြဲ႕သည္။
ဆီသည္ ႐ြာစား ဦးေအာင္ႀကီး၊ ျမဝတီမင္းႀကီးႏွင့္ ျပင္စည္မင္းသားတို႔ သုံးဦးစလုံးသည္ ၁၉ ရာစုႏွစ္က ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ ျမန္မာက ဗ်ာ ဆရာႀကီးမ်ား၊ ျမန္မာေတးဖြဲ႕ စာဆိုႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
သူတို႔ေတြတုန္းကေတာ့ ရာသီကိုဖြဲ႕သည့္ အဖြဲ႕မ်ားသည္ အလွေဗဒ သက္သက္၊ အလကၤာအဖြဲ႕ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ ဆန္းစေႏြကို ဆန္းေႏြဦး၊ မိုးကို အသူရာ၏ စစ္ေသနဂၤဗ်ဴဟာ။ ႏွင္းယြန္းေဟမန္ေဆာင္းကို မႈိင္းမႈိင္းေဝေဆာင္း။ ထိုစကားလုံးမ်ား သည္ အလွေဗဒသေဘာကို ေဖၚျပေနသည့္ စကားလုံးမ်ားျဖစ္သည္။ အလကၤာသေဘာကို ရည္ၫႊန္းထားေသာ စကားလုံးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ အတၱေဗဒကို ေဖာ္က်ဴးထားေသာ စကားလုံးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။
ယခုႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္ ကုန္ခါနီး၊ စက္မႈ သိပၸံေတာ္လွန္ေရးက အ႐ွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ခ်ီတက္ေနစဥ္တြင္မူ ဥတုသုံးလီကို ဆိုၫႊန္းသည့္ စကားလုံးမ်ားသည္ အလွေဗဒသက္သက္၊ အလကၤာသက္သက္၊ အတၱေဗဒသက္သက္မွ်သာမကေတာ့ဘဲ သိပၸံပညာသေဘာကို လည္း ေဆာင္လာခဲ့သည္။
